[edytuj] Kroniki Crasha

Kroniki Crasha to historia opowiadająca o życiu Crasha.

[edytuj] Część 1

Ja, Makuta Crash, siedzę sobie na kamieniu spisując kroniki. Pamiętam jeszcze czasy, kiedy Bractwo było dobre. Dzielnie broniłem Matoran przed atakami Rahi, jednak nie umiałem powstrzymać się od "malowania". Zawsze, kiedy nikogo nie było w okolicy, brałem Nui-Jaga. Zawsze przed "malowaniem" wyrywałem kawałek pancerza nadający się na miskę. Miski używałem do zmywania krwi wodą. Wracając do obrony Matoran, kiedyś walczyłem z kilkoma istotami, chyba Rahi. Wygrałem, ale dostałem częściowej amnezji i straciłem lewą rękę. Jednak amnezja nie wymazała najlepszego wspomnienia: moich narodzin. Gdy wychodziłem ze zbiornika, oczekiwało na mnie 5 Makuta: Miserix, Tridax, Vamprah, Teridax i Mutran. Tuż po mnie, ze zbiornika wyszli Antroz i Icarax. Wszyscy wiedzieiśmy po co istniejemy. Wracając do poprzedniego tematu, podczs walki straciłem przytomność. Obudziłem się w bazie Duchów Nynrah.

- Co się stało? - zapytałem.

- Znaleźliśmy Cię na plaży nie przytomnego - odezwał się Ta-Matoranin, który na Ducha z Nynrah nie wyglądał.

- Coś sobie przypominam - powiedziałem ustawiając się w pozycję pół-leżącą - Co się dzie... Aaaaaaaaa! Moja ręka! Mata-Nui, zlituj się nade mną!

- Uspokój się - powiedział Fe-Matoranin - Zrobimy Ci protezę.

- Ale nie taką zwykłą - odezwał się czerwono pomarańczowy Matoranin.

- Co masz na myśli? - zapytałem.

- Zmieniającą się.

- Zmieniającą się w co? - zapytałem.

- Ty wybierasz - odpowiedział Ta-Matoranin.

Po chwili namysłu, wybrałem Miotacz Rhotuka.

- Wybieram Miotacz Rhotuka - odpowiedziałem dumnie.

Matoran wokół zatkało.

- Miotacz Rhotuka? - powiedzieli chórem

- Tak, a co myśleliście?

- Ja myślałem, że jakiś miecz, ale ja Ci nie wybieram - odpowiedział Ta-Matoranin.

- A jaką moc ma mieć? - zapytał jeden z Duchów.

- Eee. Posłuszeństwa

Jeden Fe-Matoran wyszedł z pokoju. Po chwili wrócił.

- Nie mamy Miotacza Rhotuka Posłuszeństwa

- A możecie mi zrobić?

- Tak, ale nie tak szybko.

- Ale są też dobre wieści - powiedział inny Fe-Matoranin - Proteza jest prawie gotowa. Możemy Ci ją wszczepić jak skończymy, a jak Miotacz będzie gotowy, wszczepimy Ci go.

- Eeee... Dobrze - odpowiedziałem

Około 10 minut później, Matoranie wszczepili mi protezę. Wszczepianie okropnie bolało, jednak, jeśli mnie boli, znaczy, że żyję.

Wróciłem na Południowy Kontynent. Przemierzałem go w poszukiwaniu przygód. Idąc przez gęstą dżunglę, natknąłem się na skrzynkę. Co było w środku? Coś podobnego do skrzynki. Miałem nadzieję, że Duchy Nynrah będą wiedziały co to jest.

Przypłynąłem. Okazało się, że Miotacz Rhotuka jest gotowy. Jeden Duch zabrał mi znalezisko, a reszta przyczepiła mi Miotacz Rhotuka. Gdy proteza była gotowa, do pomieszczenia weszła tarcza. Naprawdę. Jednak gdy się obróciła zobaczyłem Matorana, który badał tą skrzynkę.

- To jest ta skrzynka - powiedział.

- Hmmm... Mógłbyś mi to zamontować na protezie? - zapytałem.

- Najpierw trzeba to zmodyfikować - odpowiedział.

- Dobrze. Mam czas. Pozwolicie mi tu zostać?

- Oczywiście.

Zostałem więc. Codziennie próbowałem sobie przypomnieć z czym walczyłem. Wziąłem tabliczkę i rysowałem na niej. Codziennie odwiedzałem też Matoranina z Akaku, majsterkującego przy moim znalezisku.

- I co tam? - zapytałem gdy odwiedziłem go pewnego dnia - Eeeee... Czy to ta tarcza? - zapytałem nieco przerażony patrząc na stertę części.

- Tak. A możesz mi teraz podać piłkę? Są przy wejściu.

- Eee, którą? - zapytałem patrząc na półkę pełną piłek.

- Półka A, numer 3.

Wziąłem małą piłę z małymi ząbkami.

- O tą Ci chodzi?

- Tak, dziękuję.

- Są ostrzejsze piły?

- Półka E, piła numer 6.

Wziąłem piłę bez ząbków.

- Nie wygląda na ostrą. Nie ma ząbków.

Matoranin podszedł do półki i wygrzebał kryształ.

- Popatrz przez niego na piłkę - powiedział.

- Nadal nie widzę ząbków.

- Załóż tą maskę - powiedział podając mi Akaku.

Zmieniłem maskę. Użyłem jej mocy przybliżania.

- Ciągle nic.

- To popatrz przez kryształ i maskę.

Popatrzyłem. I dopiero wtedy zobaczyłem ząbki.

- Bardzo małe - powiedziałem

- Racja - powiedział Matoranin - Na sto zrobionych, średnio jedna jest dobra.

- Hmmm... Czyli to trudne.

- Aż za bardzo.

- Dobrze, to ja już pójdę.

- Dobrze.

Wyszedłem na plażę i zacząłem rysować. Próbowałem sobie przypomnieć więcej szczegółów. I w końcu narysowałem takie coś:

[edytuj] Część 2

Rysunek był gotowy, jednak do dziś nie jestem pewien czy pokazuje prawdę.

Znalezisko nie było jeszcze gotowe, więc zostałem na dłużej. Nie miałem nic do roboty, ale na szczęście Matoranie nauczyli mnie trochę o pojazdach i takich tam podobnych. Po naprawdę długim czasie tarcza została umieszczona na mojej protezie i wróciłem z powrotem na Południowy Kontynent.

Udałem się do centrum pełnym Fenrakków i Matoran w poszukiwaniu Mutrana, ponieważ zapomniałem gdzie jest Destral. Dobrze, że tam jest tak dużo Matoran, dzięki temu łatwo go było znaleźć. Po małej rozmowie o tym co się stało, zabrał mnie na Destral.

Na Destralu zobaczyłem coś o czym zapomniałem: Visoraki oraz Exo-Toa, armie Bractwa. Po zwiedzaniu wszyscy Makuta przebywający na Destralu spotkali się w sali tronowej. Miserix zadał trochę pytań typu "Co o mnie wiesz? Co o nim wiesz? Co potrafią Visoraki? Jak on się nazywa?" Ostatnie pytanie jakie mi zadał było:"Jak masz na imię?". Okazało się, że zapomniałem mojego imienia i dopiero wtedy uświadomiłem to sobie. Z tego powodu Miserix wszczął zabranie Makuta z wyjątkiem mnie. Wszyscy wyszli w ciągu kilku sekund, wszyscy oprócz Teridaxa.

- Powiedz Miserixowi, że będę ćwiczyć na sali treningowej - powiedziałem do niego gdy chciał już ruszyć na zebranie.

Istota posiadająca najstraszniejszy głos na świecie nie odpowiedziała tylko kiwnęła głową, po czym odeszła. Udałem się na salę treningową, moje ulubione miejsce na Destralu. Sala pełna przeszkód, pułapek oraz nie pilotowanych Exo-Toa została w mej pamięci. Pamiętam minę Miserixa widzącego Exo-Toa, z którymi walczyłem. Na pewno się cieszył kiedy siedziałem na Południowym Kontynencie. Rozpocząłem walkę z Exo-Toa, starając go jak najmniej uszkodzić. Jednak to trochę nie ma sensu, nie pilotowany Exo-Toa jest tak głupi, że nie mogę się powstrzymać by go zniszczyć. Wystarczy, że zrobię unik przed jego pierwszym atakiem i atakuję. Ja tak nie mogę walczyć, ale często z nimi się bawiłem.

Gdy rozpoczynałem walkę z następnym, do sali weszli Makuta rozpraszając mnie, więc uniku nie udało się zrobić. Maszyna posłała mnie kilka bio dalej i zaczęła biec w moją stronę. Wstałem i zrobiłem to samo, ale gdy byliśmy blisko siebie skręciłem w lewo i wbiłem miecz w klatkę.

Na twarzy Miserixa pojawiło się coś w rodzaju uśmiechu:

- Zadecydowaliśmy, że nie powiemy Ci prawdziwego imienia.

- Cz-czemu? - odpowiedziałem.

- To tajemnica. Odtąd będziesz nosił imię kodowe.

- Jakie? - zadałem następne pytanie.

- Ty zadecydujesz.

- Dobrze...ekmmm...może, a nie...O, już wiem! "Crash"!

W oczach innych Makuta pojawiło się coś dziwnego:

- A więc to postanowione! Możesz wrócić na Południowy Kontynent.

Oczywiście natychmiast odpłynąłem. Całą drogę myślałem nad jednym: tym czymś dziwnym jak powiedziałem imię kodowe. Nie było to zdziwienie, rozpacz, szczęście... To było coś, ale nic.

[edytuj] Część 3

Wróciłem na Południowy Kontynent. W nie dużym porcie czekali Matoranie, którzy mnie wcześniej nie widzieli. Witali mnie jakbym był Wielkim Duchem Mata Nui. Niektórzy wyglądali podobnie, więc miałem wrażenie, że jeden Matoran witał mnie dwa razy. Po chyba kilku godzinach witania mnie poszedłem kogoś "wymalować". Kiedy skończyłem słońce było ledwo widoczne zza horyzontu. Wróciłem do wioski Matoran. Tubylcy ciągle radowali się na mój widok i wyprawili ucztę. Nie była duża, tylko cała wioska, a tam Matoran zbyt dużo nie było.

Następnego dnia, porządnie wypoczęty po wczorajszej uczcie, zatłukłem następnego Nui-Jaga. Podczas "zabawy" na drzewie zobaczyłem Rahi-Ptaka. Nie bał się mnie. Wystawiłem rękę. Ptaszek od razu podleciał i usiadł. Okazało się, że jest posłańcem. Miał tabliczkę z wiadomością. Na pewno lubicie dostawać wiadomości, bo na ogół są dobre. Ale na ogół. Wiadomość mnie zszokowała. Zostało wszczęte zebranie Bractwa Makuty. Ale czemu? Czy chodziło o mnie? Tego się bałem. Bałem się, że odkryli co ja robię ze skorpionami Nui-Jaga. Byłem przestraszony, ale musiałem iść. Jakbym nie przyszedł to Miserix zrobiłby ze mnie to co ja robię z Nui-Jaga. Ale jeśli zebranie zostało wszczęte z mojego powodu, to i tak Miserix zrobiłby to. Wtedy by na pewno nie bolało tak bardzo. Ta myśl mnie ucieszyła. Pobiegłem do portu zostawiając ciało Rahi.

Przypłynąłem na Destral trzęsąc się coraz bardziej ze strachu. Wszedłem do fortecy. Przy drzwiach stał Bitil, który wyglądał na śpiącego.

- Bitil? - powiedziałem do niego.

Makuta wydał jakieś dziwne dźwięki.

- Bitil? - powiedziałem trochę głośniej.

Śpiący Makuta wydał jeszcze więcej i jeszcze bardziej dziwacznych głosów.
Złapałem go za ramiona:

- Bitil?! - krzyknąłem trzęsąc nim.

- Bła-aaaaa! - krzyknął - O jesteś. No nareszcie. Czy spałem?

- Tak - odpowiedziałem

- Co za upokorzenie - powiedział ze smutkiem.

- Ha ha - zaśmiałem się cicho - Czekałeś na mnie?

- Nie. Czekałem na Ciebie.

- Bu ha ha ha ha, bardzo śmieszne żartownisiu.

- Z tego słynę.

- Fakt. A dlaczego Miserix wszczął zebranie?

- Słucham? To nie Miserix tylko Teridax był.

- Aha. Dobrze, dlaczego Teridax wszczął zebranie?

- Nie wiadomo.

- Czy chodzi o mnie?

- Nie wydaje mi się. Zaraz, zaraz, ty chyba coś ukrywasz.

- Ja? Ha ha, nie rozśmieszaj mnie.

- Nie podoba mi się twój głos

- Czemu? Jest normalny.

- Wcale, że...

- Hej, szybciej! Nie będziemy na was czekać! - zawołał nas Spiriah.

- Słyszałeś go "Crash", przyśpiesz tempo - powiedział Bitil.

Przyszliśmy do sali tronowej pełnej najróżniejszych Makuta, wyłączając Miserixa.

- Hej, a gdzie Miserix? - zapytałem.

- Tutaj! - odpowiedział Makuta stojący w drzwiach. Jego oczy mówiły o jego złości. - Jak śmiesz to robić Teridax!?

- Śmię się, bo umiem - odpowiedział.

- Zaraz, o co tu chodzi?! - krzyknąłem.

- O bunt - powiedziała Gorast.

- Że co proszę? - zapytałem.

- Teridax planuje atak na Wielkiego Ducha, a ja mu pomogę - po tym inni Makuta powiedzieli to samo, ale nie wszyscy.

- No, przynajmniej ktoś jest po mojej stronie - warknął Miserix.

- Ale ja mam przewagę - powiedział Teridax. Czerwony Makuta wystrzelił w niego kulę energii.

Wszyscy obserwowali dalszą walkę, ale moją uwagę przykuła postać wybiegająca z sali. Chciałem już sprawdzić kto to był, ale Teridax odpowiedział Miserixowi atakiem i o mało we mnie nie poleciał. Uznałem, że nie ma sensu pobiegnąć i sprawdzić kto to, by bym go nie dogonił. Sensowniej było użyć pamięci i porozglądać się. Trochę to zajęło, ale ustaliłem, kto to był. Był to Noxis, mój najlepszy przyjaciel. Ale czemu uciekł? Lubiliśmy się. Dwaj Makuta zaprzestali walki i stanęli po obu stronach sali. Makuta, którzy byli po stronie Teridaxa stanęli obok niego, a u Miserixa tak samo. Kilka Makuta z jego strony przeszli na drugą widząc, że nie mają szans. Ja stałem ciągle po środku. Rywalizujący Makuta zachęcali mnie. To była trudna decyzja. Makuta ma za zadanie bronić Matoran, ale gdybym się zbuntował mógłbym malować kiedy chcę. Popatrzyłem na Teridaxa, ale zacząłem się obracać. Jednak nie zatrzymałem się kiedy stałem na przeciwko Miserixa. Mrugnąłem do niego i poszedłem do Teridaxa. To była rewolucja, rewolucja, która się opłaciła i jestem z tego szczęśliwy do dziś.

[edytuj] Część 4

Wkrótce.

[edytuj] Postacie

• Makuta
  • "Crash"
  • Mutran
  • Spiriah (Nie wspomniany imieniem)
  • Antroz
  • Chirox (Nie wspomniany imieniem)
  • Tridax
  • Teridax
  • Miserix
  • Straker (Nie wspomniany imieniem)
  • Kojol (Nie wspomniany imieniem)
  • Noxis
  • Vamprah
  • Icarax
  • Bitil (Nie wspomniany imieniem)
  • Krika (Nie wspomniany imieniem)
  • Gorast (Nie wspomniany imieniem)
  • Devarax (Nie wspomniany imieniem)
  • Omikronn (Nie wspomniany imieniem)
• Matoranie
  • Ta-Matoranin
  • Fe-Matoranie
    • Mardok (Jako Matoranin)